"เพื่อนที่สุดท้ายก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้สุดท้ายก็เป็นแค่คนเคยรู้จัก"

มาพิมช่วงดึกๆยังงี้อีกแล้วไม่รู้สิแต่ความรู้สึกตอนกลางคืนมันเหมาะกับความรู้สึก
ที่จะมาเขียนเรื่องแบบนี้ เพราะมันทำให้เราระลึกถึงเวลาที่ผ่านมาและแล้วเรื่องที่
ต่อจากเมื่อวานก็ขอพิมพ์ลงไปเพื่อจดจำและลำรึกมันไว้ว่าสักวันหนึ่งวันใดที่เรา
ได้เปิดกลับมาดูเราจะได้นึกถึงมันได้ว่า ในชีวิตเราครั้งนึงมันก็มีแบบนี้ด้วย

หลังจากที่ผมได้เขียนเอาไว้เมื่อวานต่อด้วยเหตุการณ์วันนี้เพื่อนของเค้าได้ให้เค้าแอ๊ดมา
ทว่าบทสนทนาที่ผมพิมพ์เค้ากลับไม่ตอบเลย.. แถมยังเหมือนเมินหน้าหนีไม่มีผมอยู่อีก
ผมจึงตัดสินใจพูดคำที่ ผมคิดว่าผมจะพูดในใจออกไป...
"ถ้ายังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนกันอยู่ก็คุยกันก็ได้ แต่ถ้าไม่อยากคุยกับผมก็ลบผมออกไปจากรายชื่อซะ"

บอกตามตรงผมเสียใจมากที่ต้องพูดคำนี้ออกไปแต่ดีกว่าปล่อยให้มันคาราคาซัง

ทว่าเค้าก็ไม่ตอบกลับมาผมก็เลยฝากไปบอกเพื่อนเค้าละกัน ว่าผมจะลบชื่อเค้าเองละกัน
เพราะเค้าเห็นผมเค้าก็คงรำคาญเพราะตอนนี้ก็ไม่ยอมพูดกับผมเลย

ณ จุดนี้ ผมบอกตามตรงผมยอมรับแล้วครับว่าคำว่าเพื่อนมันจบลงแล้ว แต่สุดท้ายนี้
สิ่งที่ผมเคยทำไปเพื่อเค้าผมไม่เสียดายเลย แต่ตอนนี้ผมพูดสั้นๆคำเดียวผมเสียใจครับ

The End of "My Friend" เสียใจแต่ไม่เสียดาย

By ลุงงู